یک پژوهش جدید ادعا میکند که آب ممکن است برای پشتیبانی از حیات ضروری نباشد و یک نوع کاملا متفاوت از مایع ممکن است همان نقش را در سیارههای بیگانه ایفا کند.
پژوهشی جدید نشان میدهد که کهکشان راه شیری ممکن است درون یک خلأ عظیم و نسبتا خالی در فضا شناور باشد. ایدهای که میتواند به حل یکی از بزرگترین معماهای کیهانشناسی، یعنی «تنش هابل»، کمک کند.
این پدیده دهها برابر قویتر از انفجارهای ابرنواختری است و زمانی رخ میدهد که ستارگان بسیار بزرگ- بسیار بزرگتر از خورشید ما- بیشازحد به یک سیاهچاله کلانجرم نزدیک و از هم گسیخته میشوند.
پژوهشگران با بازنگری دقیق دادههای پیشین دریافتهاند که احتمال برخورد دو کهکشان در آیندهای قابل پیشبینی تنها حدود ۵۰ درصد است. این یعنی نیمی از شبیهسازیهای انجامشده اصلاً به همجوشی راه شیری و آندرومدا ختم ...
دانشمندان بیش از یک دهه قبل، پیشبینی کرده بودند که کهکشان راه شیری ما و آندرومدا، کهکشان همسایه، در چهار میلیارد سال آینده با یکدیگر برخورد خواهند کرد؛ رخدادی که به یک «دگرگونی اساسی» در سامانه خورشیدی ما منجر ...
دانشمندان دانشگاه دورهام در پژوهشی تازه احتمال برخورد کهکشان راه شیری با آندرومدا را که یکی از سناریوهای اصلی پایان جهان است، مورد بررسی قرار دادهاند و به نتایجی رسیدهاند که با برآوردهای گذشته تفاوت دارد.
گروهی از ستارهشناسان موفق به کشف بزرگترین ابرساختار کهکشانی شناختهشده در جهان شدهاند؛ مجموعهای از خوشههای کهکشانی و ابرخوشههای کهکشانی که حدود ۱.۳ میلیارد سال نوری وسعت دارد و جرمی معادل ۲۰۰ کوادریلیون برابر ...
کهکشان M83 با عرض تنها ۴۰,۰۰۰ سال نوری، کوچکتر از کهکشان راه شیری است و بخشی از گروهی از کهکشانها میباشد که کهکشان فعال Centaurus A نیز در آن قرار دارد.
نور ناشی از انفجار ابرنواختر که این باقیمانده را ایجاد کرده، حدود ۳۵۰ سال پیش برای نخستین بار در آسمان زمین دیده شده است، اگرچه این نور ۱۱,۰۰۰ سال طول کشیده تا به ما برسد.
در جو بالایی زمین، بادهای قوی و متمرکزی به نام «رودباد» (یا جت استریم) با سرعتی بیش از ۴۴۲ کیلومتر در ساعت میوزند. این بادها هرچند بسیار سریع هستند، اما قویترین بادهای موجود در منظومه شمسی نیستند.
تلسکوپ فضایی جیمز وب ناسا شواهد جدیدی به دست آورده که نقش احتمالی سیاهچالههای کلانجرم در جلوگیری از تشکیل ستارهها در کهکشانهای در حال رشد را برجسته میکند.