پس از انتشار ویدئویی جنجالی درباره جاسوسی تلویزیون‌های ال‌جی، بررسی ورج نشان می‌دهد که تقریباً همه تولیدکنندگان تلویزیون‌های هوشمند از طریق فناوری تشخیص خودکار محتوا (ACR) رفتار تماشای کاربران را ردیابی و داده‌های آن را به شرکای تبلیغاتی می‌فروشند؛ اقدامی که معمولاً با رضایتی پنهان در توافق‌نامه‌های طولانی صورت می‌گیرد.
سه شنبه ۳۱ شهريور ۱۴۰۵ ساعت ۰۱:۰۸
تلویزیون‌های هوشمند شما را تماشا می‌کنند؛ داستانی که فراتر از ال‌جی است
به گزارش ایتنا به نقل از ورج، این ویدئو ادعا می‌کند تلویزیون‌های ال‌جی حتی زمانی که خاموش به‌نظر می‌رسند، قادر به ضبط و ذخیره صدا هستند، رفتار تماشای کاربران را رصد می‌کنند و حتی می‌توانند از راه دور هک شده و به ابزار جاسوسی تبدیل شوند.
این ادعاها خشم صاحبان تلویزیون‌های ال‌جی و علاقه‌مندان به فناوری را برانگیخته و واکنش شتاب‌زده ال‌جی هم نتوانسته چندان از التهاب اوضاع بکاهد.
با این حال، به گفته یک کارشناس، بخشی از ادعاهای این ویدئو بر پایه حدس و گمان استوار است، هرچند بسیاری از نگرانی‌های مطرح‌شده واقعی و فراگیرند.
نکته کلیدی این است که ال‌جی تنها شرکتی نیست که چنین کاری می‌کند؛ عملاً همه تولیدکنندگان تلویزیون رفتار کاربران را ردیابی، داده‌های آن را جمع‌آوری و با شرکای تجاری خود به اشتراک می‌گذارند، آن هم با رضایتی که کاربران معمولاً از دادنش آگاه نیستند.
چرا تلویزیون‌ها ارزان‌تر شده‌اند؟
قیمت تلویزیون‌ها طی سال‌های اخیر به‌شدت کاهش یافته، تا جایی که برخی شرکت‌ها آنها را با زیان می‌فروشند. اما این کسری از محل فروش داده‌های رفتاری کاربران که از سیستم‌عامل تلویزیون جمع‌آوری می‌شود، جبران می‌شود؛ همان دلیلی که والمارت را در سال ۲۰۲۴ به خرید شرکت ویزیو ترغیب کرد.
فناوری کلیدی در این میان، سامانه‌ای موسوم به «تشخیص خودکار محتوا» یا ACR است که در تقریباً همه تلویزیون‌های هوشمند امروزی تعبیه شده است.
این فناوری با گرفتن قطعاتی از صدا یا تصویر برنامه در حال پخش (چه از طریق اپلیکیشن‌های داخلی و چه از ورودی‌های خارجی تلویزیون)، آنها را به اثرانگشت دیجیتال تبدیل کرده و برای شناسایی به یک پایگاه داده ارسال می‌کند. همین قابلیت است که پیشنهاد محتوا و نمایش تبلیغات هدفمند بر اساس عادات تماشای کاربر را ممکن می‌سازد و ابزاری برای شرکت‌هایی مانند نیلسن برای سنجش میزان بینندگان در پلتفرم‌های مختلف است.
رضایتی که کاربران متوجه آن نمی‌شوند
برای فعال‌سازی این قابلیت‌ها، تلویزیون باید رضایت کاربر را جلب کند؛ اما یک انتقاد مهم این است که این رضایت معمولاً درون توافق‌نامه‌های طولانی و گیج‌کننده پنهان شده و شرکت‌ها از الگوهای فریبنده طراحی رابط کاربری برای اخذ رضایت بدون آگاهی کامل کاربر استفاده می‌کنند.
برای نمونه، در ویدئوی گیمرز نکسس نشان داده شده که یک تلویزیون ال‌جی شش توافق‌نامه مختلف کاربری را نمایش می‌دهد و به‌صورت پیش‌فرض گزینه «انتخاب همه» را فعال می‌کند، در حالی که تنها دو مورد از این توافق‌نامه‌ها برای ادامه کار واقعاً الزامی هستند.
راهکارهایی برای محافظت از حریم خصوصی
یک گارشناس بررسی‌گر تلویزیون که هرروز با این توافق‌نامه‌ها سروکار دارد، توصیه می‌کند کاربران از یک ایمیل جداگانه و غیرمرتبط با حساب شخصی خود برای ورود به تلویزیون‌ها و اپلیکیشن‌های استریم استفاده کنند، در زمان راه‌اندازی فقط موارد الزامی را بپذیرند، و پس از راه‌اندازی، تمام گزینه‌های منو را بررسی کرده و ردیابی تبلیغاتی را غیرفعال کنند.
او همچنین پیشنهاد می‌کند برای امنیت بیشتر، اتصال Wi-Fi و کابل اترنت تلویزیون قطع شود و در عوض از یک دستگاه استریم جانبی مانند اپل تی‌وی استفاده شود که برخلاف بسیاری از رقبا، از فناوری ACR بهره نمی‌برد.
نگرانی‌های امنیتی جدی‌تر
بخش قابل‌توجهی از ویدئوی گیمرز نکسس به مسائل امنیتی جدی‌تری اختصاص دارد؛ از جمله ضبط تصویر و صدای اتاق حتی زمانی که تلویزیون خاموش به‌نظر می‌رسد، ارسال اطلاعات شبکه محلی به سرورهای ال‌جی، و ثبت صدای پس‌زمینه هنگام استفاده از میکروفون برای جست‌وجوی صوتی.
گیمرز نکسس و کانال Level1Techs با بهره‌گیری از یک آسیب‌پذیری امنیتی موفق به دسترسی کامل (روت) به تلویزیون شدند و از همین طریق این رفتارها را کشف کردند. با دسترسی روت مشخص شد که میکروفون تلویزیون پس از فعال‌سازی برای جست‌وجوی صوتی، تا ۱۰ تا ۱۵ ثانیه پس از پایان گفت‌وگو همچنان به ضبط ادامه می‌دهد.
با این حال، به گفته هیگینز، بخشی از این یافته‌ها تنها با افزایش دستی حساسیت میکروفون و فعال‌سازی حالت میکروفون دوربرد توسط پژوهشگران ممکن شده و در شرایط عادی کاربری چنین ریسکی محدودتر است.
راه‌حل نهایی، مقررات‌گذاری است
به گفته تورین کلوسوفسکی، فعال ارشد حریم خصوصی و امنیت در بنیاد مرزهای الکترونیک (EFF)، تنها راه واقعی مقابله با این وضعیت، وضع یک قانون فدرال جامع حریم خصوصی است که رضایت آگاهانه (opt-in) بدون ترفندهای فریبنده طراحی، و همچنین الزام به حداقل‌سازی جمع‌آوری داده را در بر بگیرد. تا آن زمان، به گفته هیگینز، بهترین کاری که کاربران می‌توانند انجام دهند، محدود کردن هرچه بیشتر اطلاعات به‌اشتراک‌گذاشته‌شده است.
کد مطلب: 91375
