«ویندوز اپلیکیشن» یا «وب بیس»، مسئله این است!
پيام معين افشاري
اشاره: همانطور که میدانید چندی پیش درخواست همکاری از تمام برنامه نویسان در سایت رسمی وزارت کشور و در آدرس http://www.majles8.ir/mosabegheh/darkhast_rahnamai_az_mardom.htm برای انتخابات الکترونیک مطرح شده است که خیلی تاسف بار است. در ادامه در متنی در همین خصوص نگاهي به چند و چون اين موضوع شده است.
تنها چند ماه مانده به انتخابات. یعنی تنها چند ماه تا تحویل نهایی پروژه باقی مانده است: پروژه انتخابات الکترونیکی را میگویم. قاعدتاً همچین پروژهای باید چند ماه پیش به پایان میرسید و این یکی دو ماه آخر صرف استرس تست، رفع اشکالات احتمالی، آموزش و مانند آن میشد.
«پروژه کلان انتخابات الکترونیکی مجلس یک کشور» که جای خود، در پروژه های خیلی کوچکتر نیز قاعدتاً باید مدتی قبل از تحویل پروژه، کارها تمام شود. حال در چنین شرایطی، متن درخواستی از سوی وزارت کشور رسماً در سایت انتخابات منتشر میشود که متنی است مضحک و به غایت دردناک.
چنین درخواستی، با چنین نیازمندیهایی، چنین دستخطی و چنین نگارشی حتی برای طراحی سایت یک مهدکودک نیز قابل قبول نیست.
این درخواست، بیشتر به شوخی تعدادی جوان وبلاگنویس شبیه است یا درخواست کمک یکی دو دانشجوی ترم دو و سه.
با این درخواست تاسف برانگیز، یعنی اصلاً عظمت این پروژه درک نشده است و به آن در حد یک پروژه آخر ترم نگاه شده است.
این یعنی یکی از اصلیترین وزارتخانههای کشور برای چنین مهمی احتمالا از هیچ شرکت کامپیوتری مشاوره نخواسته است و در تیم IT مسئول اجرای این پروژه، یک نفر هم نبوده که «مهندسی نرمافزار» بلد باشد.
همه اینها یعنی این پروژه –فارغ از آن که عظمتش درک نشده– نه تحلیل شده، نه طراحی. بلکه در خوشبینانه ترین شکل آن، تعدادی برنامهنویس جوان دور هم جمع شدهاند و فکر کردهاند که این یک بازی است! فکر کردند که قرار است فرم «تماس با ما» بنویسند و شروع کردهاند به قول خودشان به «نرمافزار وب بیس» نوشتن.
حالا هم که موضوع کمی جدی تر شده، «درخواستی» نوشتهاند که در یکی دو جمله خلاصه میشود: «ما اصلاً نمیدانیم برای انتخابات الکترونیک باید چه کار کرد!» و متاسفانه این درخواست، نه به شکل اسناد فنی یک مناقصه و اصلاً نه تحت چنین نامی، که با نام «درخواست» آن هم نه از متخصصین IT، نه از شرکتها بلکه از «برنامه نویسان» مطرح شده است.
طراح این درخواست، اساساً نقش «آرشیتکت» و «طراح سیستم» را حتی بلد نیست و درخواست تحلیل این انبوه مشکلات را از «برنامه نویسان» سراسر کشور کرده است، آن هم تازه الآن.
شیوه جذب نظرات هم جالب است: یک فرم ساده با دو سه تا فیلد. یعنی قرار است که نابغهای از یکی از اقصی نقاط کشور برخیزد و در چند جمله راه حل را ارائه کند.
دوستان وزارت کشور، اگر کمی این طرف و آن طرف را نگاه میکردند میدیدند که برای انجام پروژههایی به مراتب سادهتر و کوچکتر از پروژه انتخابات مجلس، نهادهای وابسته به خود دولت، «درخواست»هایی چند صد صفحهای مطرح میکنند و پاسخهایی حداقل در همین حجم دریافت میکنند و البته اسمش راهم میگذارند «اسناد فنی».
دوستان ما فکر کردهاند که انتخابات الکترونیکی مثل خرید CD های چاقی و لاغری است که قرار است خانم خانهداری در منزلش بنشیند و از طریق اینترنت خرید کند و حالا باید فکر کنیم که اگر ارتباط قطع شد هزار تومان CD را چه کنیم!
ایشان در «درخواست»شان فرمودهاند که هنوز نمیدانند اطلاعاتشان را باید در «چه فایلی» ذخیره کنند! اصلاً صحبتی از بانکهای اطلاعاتی قدرتمند نیست! صحبت از نوع فایل است که مثلاً Excel باشد یا Word!
من که میگویم از فایلهای PowerPoint استفاده کنند!