لطفا اول گزارش عملكرد بدهيد!
علي شميراني
سال 87 در حالی آغاز شد که حوزه مخابرات کشور با انبوهی از وعدههای کهنه و بر زمین مانده از سال قبل مواجه بود. از جمله آن که قرار بود سهام مخابرات تا پایان سال به بورس عرضه شود. اتفاقی که رخ نداد تا امسال تاریخ ها و وعدههای جدید همچنان از سوی مسوولان صادر شود. پرونده VOIP یا همان مکالمات اینترنتی خودمان نیز هچون سالهای گذشته باز ماند تا قاچاقچیان صوت فربهتر از گذشته یک سال امن دیگر را از بیقانونی در این عرصه پشت سر بگذارند.
پروندهای که همچون گذشته تا در آستانه سرانجام قرار میگیرد با انبوه فشارهای مافیا گونه و تصنعی مواجه میشود. لذا باید منتظر ماند و دید آیا قانونمندی موضوع مکالمات اینترنتی به سال جاری وصال میدهد یا همچون گذشته حرف مخالفان قانونمندی به کرسی مینشیند.
موضوع ارایه خدمات MMS و اینترنت همراه اول با قریب به 25 میلیون کاربر که چشم انتظار دریافت این خدمات جدید در ایام نوروز بودند نیز به شکل خودکار و در حالی که عدم ارایه این سرویس در مقطع مذکور به خوبی قابل پیشبینی بود به سال جاری موکول شد.
عدم تحویل این سرویس به مشترکان همراه اول با نخستین اظهار نظر یک مقام مسئول در شرکت مخابرات ایران مواجه شد و رییس هیاتمدیره این شرکت اعلام کرد که تاخیرها در ارائه سرویسهای ارزش افزوده اپراتور اول تلفن همراه، از جانب مخابرات نیست، بلکه عدم حمل تجهیزات خریداری شده از سوی شرکت خارجی، دلیل اصلی این تاخیر است.
معنی عدم حمل! تجهیزات خریداری شده به مفهوم خیلی دور از دسترس بودن این سرویس است در حالی که مدیرعامل شرکت ارتباطات سیار قبل از سال جاری خبر از ارایه این خدمات تا پایان اسفند گذشته داده بود.
اینترنت ملی که یکی دیگر از پروژههای شاخص وزارت ارتباطات محسوب میشود بی آن که جزییات و مستندات لازم آن منتشر شود بی آن که اصولا معیاری برای اندازهگیری میزان پیشرفت و اصولا اجرای آن مطرح باشد، به این سوی سال آمد تا باز هم هراز چندگاهی یک خبر منتشر شود تا وجود چنین پروژهای به فراموشی سپرده نشود.
و خبر آخر اين كه وزير محترم ارتباطات و فناوري اطلاعات آب پاكي را روي دست رسانههاي سمج ريخت و گفت تا نيمه دوم سال ديگر خبري از ارايه اين سرويس نخواهد بود. موضوع قانونمندی ارایه خدمات MMS از سوی تنها اپراتور ارایه کننده این سرویس نیز همچنان بلاتکلیف ماند و دست آخر تا پایان سال گذشته مجوز استفاده مجدد از سوی نهاد مربوطه صادر نشد.
تکفا نیز که مطرح ترین پروژه کلان فناوری اطلاعات و ارتباطات کشور محسوب میشد، با برگزاری یک همایش باز هم بی آنکه واقعیتهای پس پرده آن روشن شود، در حد انتشار چند خبر سال نو را تحویل کرد تا پس از یک سال بلاتکلیفی قدم در سالی بگذارد که اتفاقا باز هم هیچ افق روشنی برایش پیشبینی نشده است.
نظام جامع فناوری اطلاعات هم اگر وضع بدتری از دوقلوی خود یعنی تکفا نداشت، وضع بهتری هم نمیشد برایش متصور بود. در مورد این طرح نیز میتوان پیشبینی کرد که آنقدر تدوینش به طول خواهد انجامید که در زمان اجرا، فناوریهای لحاظ شده در آن قابلیت اجرایی شدن را از دست داده و بی آن که کسی از کسی بپرسد هزینه این تعلل و تاخیر متوجه کجا و کیست، ورق نخورده راهی بایگانی سایر و مقررات بی استفاده کشور میشود.
شوراهای موازی بخش فناوری اطلاعات و ارتباطات هم امسال را هم از موضوع ادغام جستند تا در سال جاری با بررسی راهها و روشهای قانونی و رابطهای مختلف، گردن زیر تیغ ادغام نگذارند. مسالهای که هزینههای جبران ناپذیر و غیرقابل بازگشتی را روی دست مملکت خواهد گذاشت.
به هر تقدير اگر بخواهيم هم طور پروژههاي نيمه باز را مرور كنيم و ورق بزنيم كار به چند صفحه مجال نخواهد داد. مخلص كلام آن كه اي كاش مديران و مسوولان ارشد پيش از آن كه در ابتداي هر سال به سان يك رسم قديمي خبر از «ميشودها» بدهند ابتدا خبر و گزارش مفصلي از «شدها» بدهند تا حجم طرحهايي كه گاه تصور ميشود صرفا يك خط فكر بيشتر در ذهن برخي از مديران نيست، بيشتر نشود. به اين ترتيب مديران كارنامه به مراتب بهتر و قابل دفاعي از خود به جاي خواهند گذارد.