چهارشنبه ۱۲ مهر ۱۳۸۵ ساعت ۰۳:۲۶
قهوه اينترنتي نوش جان!
فناوران اطلاعات - مجتبي ويسی
بالاخره انتظارها به سر آمد و آييننامه تامين، توزيع و عرضه خدمات اينترنت و اينترانت ملي نهايي شد. جاي تبريك و تحسين دارد. از امروز ديگر ارايه دهندگان خدمات اينترنت با شرايطي جديد مواجهند كه شرحش بماند براي بعد و نقدش براي كساني كه صاحبنظرند.
اما يك نكته مهم در اين آييننامه به چشم ميخورد كه مربوط است به محدوده شگفتانگيز آن؛ به اين ترتيب كه فروشندگان «قهوه» و همچنين آنهايي كه ميخواهند فروشگاههاي زنجيرهاي و شبكههاي توزيع گسترده «قهوه» راه بيندازند، بايد بروند از زيرمجموعه وزارت ارتباطات مجوز بگيرند.
باور نميكنيد؟ پس بشنويد:
در بند 3-3 ماده سه اين آييننامه آمده است «عرضه اينترنت در كشور به صورت رقابتي دراختيار بخش غيردولتي خواهد بود. ضوابط اين بخش براساس بند... شوراي عالي انقلاب فرهنگي در مورد شركتهاي رسا (ISP) و (اين يك مورد را لطفا بيشتر عنايت بفرماييد) Coffee Net در جلسه ... تعيين ميگردد.»
فكر كنم چندان لازم نباشد بگوييم كه Coffee يعني قهوه (همان اظهرمنالشمس) و Net هم كه همان شبكه است و تركيب اضافي Coffee Net، آن طور كه اينجا و آنجا از انگليسيها احتمال دارد بشنويم، «شبكه قهوه» ترجمه ميشود.
وقتي قضيه به اين شكل پيش برود، خب معلوم است كه آيين نامه مذكور يك فعاليت مهم اقتصادي در زمينه ارايه خدمات اينترنت را از قلم مياندازد كه همان بحث «نت كافه»ها (Net Cafe) باشد.
باز هم به شيوه پيشين، با كمال جسارت عرض ميكنيم كه Cafe همان كافه يا «قهوهخانه» خودمان است كه در آن اتفاقاً Coffee يا «قهوه» سرو ميكنند.
فكر كنم تا همين جا كافي باشد و توضيح بيشتر ندهيم كه توضيح واضحات واطاله كلام خواهد شد.
در خاتمه اصلا نميدانم ضرورت دارد تدوينكنندگان قانون در نهاد متولي «كافههاي اينترنتي» فرق كافه و قهوه را بدانند يا همان كه بدانند Net يعني چه، كفايت ميكند؟