اگر اين دانشجوي استراليايي را هم يك بار به ايران دعوت كنيم و اهداف اينترنت را برايش بازگو كنيم، احتمالاً دست از اين كارها مي‌كشد و ديگر دنبال افزايش سرعت اينترنت نخواهد بود. جان پاپاندريئپولوس براي كشف اين مدل رياضي توانست برنده يكي از معتبرترين جوايز دانشگاهي با عنوان جايزه رئيس دانشگاه براي برترين‌هاي مقطع دكترا (Chancellor Prize for Excellence in the PhD) شود.

تكنولوژي‌هايي كه به درد ايران نمي‌خورد!
عميد نمازيخواه
يك دانشجوي استراليايي در پايان نامه خود يك مدل رياضي جديد را ارائه كرده است كه سرعت خطوط عادي تلفن و ADSL را بدون ايجاد تغيير خاصي از 20 مگابيت بر ثانيه به 250 مگابيت بر ثانيه مي‌رساند. اين دانشجو تنها با استفاده از 2 خط تلفن معمولي توانسته است به اين سرعت پهناي باند براي اتصال به اينترنت دست يابد.

خوب متأسفانه (و به‌ نظر برخي مسئولان خوشبختانه)، سرعت اينترنت در ايران به 128 كيلوبيت در ثانيه محكوم (محدود) شده و آدم نمي‌فهمد اين دانشمندان بيكار براي چه اين‌قدر دنبال افزايش سرعت انتقال داده‌هاي اينترنتي هستند. مگر اينترنت به جز ياهو مسنجر و ميل و چت و... چيز ديگري هم دارد كه احتياج به چنين سرعت‌هايي داشته باشد؟ حداقل اگر هم داشته باشد ما در مملكتمان 128 كيلوبيت بر ثانيه برايمان بس است، يعني مي‌گويند بس است. ما هم راضي هستيم، انشاءالله كه خدا هم راضي باشد.

اگر اين دانشجوي استراليايي را هم يك بار به ايران دعوت كنيم و اهداف اينترنت را برايش بازگو كنيم، احتمالاً دست از اين كارها مي‌كشد و ديگر دنبال افزايش سرعت اينترنت نخواهد بود. جان پاپاندريئپولوس براي كشف اين مدل رياضي توانست برنده يكي از معتبرترين جوايز دانشگاهي با عنوان جايزه رئيس دانشگاه براي برترين‌هاي مقطع دكترا (Chancellor Prize for Excellence in the PhD) شود.

بدترين محصولات جهان
يكي از آن حركت‌هاي ناب بازارشكن و تبليغاتي كه هر سال از طرف گروه بين‌المللي مصرف‌كنندگان انجام مي‌شود، اعلام بدترين محصولات سال است. البته بگذريم از اين موضوع كه بعضي وقت‌ها عدو شود سبب خير. زيرا بعد از چنين اعلان‌هاي مطبوعاتي، شركت‌هايي كه محصولاتشان جز بدترين‌ها اعلام شده، شروع مي‌كنند به عكس العمل‌هاي مطبوعاتي كه مردم به حرف اين رسانه‌ها گوش ندهيد و اين موضوع مي‌تواند سال‌ها و سال‌ها وقت مطبوعات را براي تبليغ بگيرد.

نمونه زيباي چنين موضوعي را چندي پيش نيز در روزنامه‌هاي مملكت خودمان داشتيم كه حتي تبديل به تيتر يك بسياري از روزنامه‌ها شد و قضيه آن‌قدر جدي گرفته شد كه از طرف يكي از مقام‌هاي بلندپايه ايران در ايتاليا يادداشت‌هاي گوناگوني براي تبرئه اين برند يا مارك در صفحه اول روزنامه‌هاي كشورمان به چاپ رسيد. با وجود همه انگيزه‌هاي سياسي و غيرسياسي، به هرحال بپذيريم هيچ تبليغي نمي‌توانست به بزرگي اين پروپاگاندا براي اين برند مؤثر باشد.

اين بار هم به گزارش خبرگزاري فرانسه، گروه بين‌المللي مصرف‌كنندگان با اعلام جوايز بدترين محصولات سال ۲۰۰۷جايزه اول را به شعبه آمريكايي شركت داروسازي تاكداي ژاپن كه داروي خواب‌آور كودكان را تبليغ مي‌كند اهدا كرد. قرص‌هاي خواب‌آور كه براي كودكان تبليغ مي‌شود، اسباب بازي‌هاي خطرناك و آب بسته‌بندي تهيه شده از منابع آب محلي، عنوان بدترين محصولات جهان را از آن خود كردند.

اين شركت يك آگهي تلويزيوني در آمريكا پخش كرد كه قرص‌هاي خواب‌آور را بدون هشدارهاي دارويي براي والدين تبليغ كرد. يك جايزه ديگر به شركت كوكاكولا تعلق گرفت زيرا آبي را كه در لوله‌كشي شهري جاري است، در بطري مي‌كند و با نام آب داساني توليد شركت كوكاكولا، مي‌فروشد.

شركت كلوگ كه غلات آن شهرت دارد به خاطر استفاده از شخصيت‌هاي كارتوني در سراسر جهان و بازاريابي كه كودكان را هدف گرفته است حتي با آن‌كه ميزان قند و نمك برخي غذاها بالاست، به‌عنوان يك توليدكننده غذاي بد معرفي شد. شركت اسباب بازي‌سازي متل نيز به خاطر جمع‌آوري بيش از ۱۹ ميليون محصول ساخت چين به علت استفاده زياد از سرب و آهن‌رباهاي بسيار كوچك و خطرناك براي كودكان، جزو برندگان اين جوايز بوده است.

حالا كه اين همه محصول بد معرفي شد، شما فكر مي‌كنيد اهداي جايزه بدترين محصول كافي‌است؟ مسلماً خير، اگر هدف خير است پس چرا جلوي توليد محصول را نمي‌گيرند؟