برخی منتقدان معتقدند؛ در شرایط حاضر که هیچ نهاد نظارتی و حمایتی از مشترکان تلفن همراه در قبال سیاست‌های انحصارگرایانه وزارت ارتباطات حمایت نمی‌کند، بهترین روش مقابله با این سیاست‌ها، استفاده نکردن از تلفن همراه و پیام کوتاه است. کاری که البته بسیار سخت و تا حدودی هم غیر ممکن به نظر می‌رسد اما، ظاهرا تنها راه باقی مانده برای مقابله با این گرانفروشی است.

گران‌فروشی برای فرهنگسازی!
کورش شمس
وزیر ارتباطات با اقدام به تغییر تعرفه پیام کوتاه که طی چند ماه اخیر یکی از چالش‌برانگیز ترین موضوعات مربوط به وزارت ارتباطات بوده و حساسیت‌های بسیاری را در حاشیه خود ایجاد کرده است، به شکلی تلویحی نشان داد که سیاست‌های این وزارتخانه همانی است که در طبقه هفتم ساختمان مرکزی آن طراحی می‌شود و نهادهای نظارتی و افکار عمومی کمترین تاثیری در برنامه‌ریزی های یکطرفه آن ندارند.

افزایش تعرفه پیام کوتاه لاتین که بیش از 90درصد از مشترکان همراه اول از آن استفاده می‌کنند، در مقابل کاهش تقریبا 40 درصدی پیام کوتاه فارسی که در عمل حجم آن دو برابر یک پیام لاتین است، نمی‌تواند اقدامی فرهنگی برای توسعه خط و زبان فارسی در محیط پیام کوتاه باشد.

آنچه مسلم است این اقدام، باعث می‌شود تا بخش عمده ای از مشترکان این اپراتور که گوشی‌های آنها امکان استفاده از زبان فارسی در آن نیست یا این که اساسا علاقه‌ای به تایپ کردن پیام‌های خود با خط فارسی ندارند، هزینه‌های ارسال پیامک آنها رشدی 100 درصدی را تجربه کند و این درحالیست که ارسال کنندگان پیامک‌های فارسی هم هزینه‌ای کمتر از هزینه‌های پیشین را نمی‌پردازند.

در چنین شرایطی، چگونه می‌توان پذیرفت، که این اقدام می‌تواند عاملی انگیزشی برای توسعه زبان فارسی در محیط پیام کوتاه باشد؟ تردیدی نیست که این سیاست تازه وزارت ارتباطات، به رغم آنچه که مقامات وزارتخانه اعلام کرده‌اند، مغایر آن چیزی است که سازمان بازررسی کل کشور در گزارش شهریور ماه خود بر آن تاکید کرده بود و در عین حال هیچ مزیتی نیز برای مشترکان همراه اول ندارد.

از این رو، می‌توان گفت؛ وزارت ارتباطات صرفا برای افزایش درآمدهای میلیاردی خود از محل ارائه خدمات کم هزینه پیام کوتاه اقدام به اتخاذ این سیاست کرده است. واقعیت این است که اگر چنین تصمیمی در یک بازار رقابتی اتخاذ می‌شد می‌توانست میزان استقبال متقاضیان تلفن همراه از سیم‌کارت‌های همراه اول را به شکل قابل توجهی کاهش دهد، اما از آن جایی که در حال حاضر اپراتور دوم به دلیل نقص شدیدی که در پوشش آنتن‌دهی و همچنین ضعف در عمل به وعده‌های خود دارد و تالیا و اپراتورهای کوچک محلی مانند کیش و اسپادان نیز پاسخگوی نیاز بازار نیستند، انتظار کاهش تقاضای همراه اول تا حدودی منتفی است.

از این رو تنها راه باقی مانده برای مشترکان همراه اول و متقاضیان تلفن همراه، استفاده از سیم‌کارت‌های دولتی است و از این رو نمی‌توان گفت وزیر ارتباطات تصمیم تجاری اشتباهی برای اپراتور اول گرفته است. وی به خوبی می‌داند در شرایطی که هیچ رقیب دیگری برای همراه اول وجود ندارد، تیغ سازمان بازرسی هم برای کاهش تعرفه پیامک به اندازه کافی برنده نیست و نمایندگان مردم در خانه ملت هم به سختی سرگرم رقابت‌های انتخاباتی خود هستند، می‌توان به بهترین شکل ممکن از فضای موجود استفاده کرد و تعرفه پر کاربردترین سرویس تلفن همراه را تا این حد افزایش داد.

برخی منتقدان معتقدند؛ در شرایط حاضر که هیچ نهاد نظارتی و حمایتی از مشترکان تلفن همراه در قبال سیاست‌های انحصارگرایانه وزارت ارتباطات حمایت نمی‌کند، بهترین روش مقابله با این سیاست‌ها، استفاده نکردن از تلفن همراه و پیام کوتاه است. کاری که البته بسیار سخت و تا حدودی هم غیر ممکن به نظر می‌رسد اما، ظاهرا تنها راه باقی مانده برای مقابله با این گرانفروشی است.