|
پنجشنبه، ۱۵ شهریورماه ۱۳۸۶
بررسيها نشان ميدهد دخترها بيش از پسرها هدف تهديد قرار ميگيرند و نوجواناني كه اطلاعات آنلاين خود را در دسترس ديگران قرار ميدهند، نسبت به ديگران آسيبپذيرترند؛ هرچند به عقيده خود اين نوجوانان اكثر تهديدها به هنگام آفلاين بودن رخ ميدهد.
اينترنت، فرصت شبيه به تهديد
همشهري آنلاين- امنيت اجتماعي، مرزها و خصوصيتهاي متفاوتي پيدا کرده؛ همچنانكه جرم و جنايت هم اشکال و راههاي جديدي پيدا کرده، درست به دليل امکانات و فرصتهايي که فناوريهاي جديد در اختيار ما گذاشته است. دغدغه همين اشکال جديد است که مسئولان امنيتي را وادار ميکند به مقوله امنيت در دنياي امروزي، به شکل متفاوتي بينديشند.
امنيت در اينترنت و نيز اخلال در آن، يکي از اين راههاست. تازهترين آمارها نشان ميدهد يكسوم كاربران اينترنتي نوجوان در آمريكا قرباني تهديدهاي اينترنتي ميشوند. يافتههاي يك مؤسسه تحقيقاتي آمريكايي ميگويد نوجواناني که در سايتهاي شبكه اجتماعي، مانند ماياسپيس و فيس بوك، ثبتنام ميکنند و اطلاعات خصوصيشان را در اين سايتها قرار ميدهند، بايد منتظر سوءاستفاده از اين اطلاعات و تهديد و باجخواهي باشند.
اين گزارش اشاره ميکند که دخترها بيش از پسرها هدف تهديد قرار ميگيرند و نوجواناني كه اطلاعات آنلاين خود را در دسترس ديگران قرار ميدهند، نسبت به ديگران آسيبپذيرترند؛ هرچند به عقيده خود اين نوجوانان اكثر تهديدها به هنگام آفلاين بودن رخ ميدهد.
اما غير از اطلاعاتي که خود فرد در فضاي اينترنت قرار ميدهد و او را در برابر تهديدها آسيبپذير ميکند، برخي شگردها هم خاص مجرمان اينترنتي است که ميتواند کاربران را به دام بيندازد، همچنان که شرور محله، بهطور سنتي، چاقو بهدست در خم کوچه ميايستاد و قرباني مظلومش را شکار ميکرد.
تحقيقات نشان ميدهد اکثر مجرمان اينترنتي، مانند هرزنامهنويسان و فيشرها، از ترسها و علايق كاربران براي وارد شدن به اطلاعات شخصي آنها، سوءاستفاده ميكنند. بر اساس يافتههاي پژوهش جديد محققان در شركت امنيتي مكآفي، يكي از كليدهاي موفقيت ارسال كنندگان هرزنامه بازيهاي رواني، ايجاد حس آشنايي و صميميت در ايميلهايي است كه به كاربران ارسال ميكنند.
به عنوان مثال ايميلهاي فريبآميز فيشينگ در پوشش ايميلهاي متعلق به اعضاي خانواده كاربر يا يك بانك معتبر و يا حتي يك سايت حراج آنلاين اطلاعات حساسي نظير اسم كاربري، اسم رمز و اطلاعات مالي را به سرقت ميبرند.
اگر فضاي اينترنت را فضاي بي در و پيکري بدانيم که به جاي اين که ما بر او مسلط شده و آن را به سمت يک فضاي سالم هدايت کنيم، او بر ما تسلط دارد و به هر طرف که بخواهد، ميرود، اين تهديدها و سرقتها، همه و همه اجتنابناپذير خواهد بود. اما نکته در اينجاست که بتوانيم از اينترنت، امکانات و فرصتهاي آن استفاده کنيم، بي آن که امنيت اجتماعي و رواني افراد، بهخصوص نوجوانان خدشهدار شود.
ميتوان اينترنت را تهديدي بالقوه دانست و نسبت به رواج آن بدبين بود؛ همچنانكه ميتوان مثبتتر نگاه كرد و از تجربه کشورهاي ديگر براي سالمسازي فضاي اينترنت بهره برد. اخيراً در کشور كره جنوبي، به منظور مقابله با آزار و اذيت در فضاي اينترنت، قوانين جديدي طراحي شده و به اجرا گذاشته شده است.
با اجراي اين قوانين، وقتي شکايتي درباره توهين يا نقض حريم شخصي افراد صورت ميگيرد، اپراتورهاي پرتالهاي اينترنتي موظف خواهند بود اطلاعات شخصي حملهكنندگان سايبر را، مانند اسم و آدرس، فاش كنند.
احتمالاً اگر در کشورهاي ديگر نيز جستوجو کنيم، نمونههاي ديگري از اين دست قوانين خواهيم يافت که ميتوانيم در طرحهاي افزايش امنيت اجتماعي، از آنها به عنوان يک تجربه، استفاده کنيم. كدام روش سودمندتر است؟ پاسخ اين سؤال خيلي سخت نيست.
|
