|
پنجشنبه، ۲۹ تیرماه ۱۳۸۵
محمود اروجزاده - بزرگراه فناوري - در خبرها آمده بود كه با توجه به وجود چند شورا و مركز دولتي در زمينه مديريت فناوري اطلاعات و ارتباطات، طرحي مبني بر كاهش اين مراكز در قالب ادغام يا الحاق دبيرخانههاي آنان در دست بررسي است. طبق معمول هميشه هم كه اطلاعي از چندوچون و جزئيات اين طرح به گوش مردم و كارشناسان نميرسد، هنوز معلوم نيست كه منشاء صدور اين طرح و نيز هدف و برنامه مشخص پيشنهادي براي آن چيست؟ اما ميتوان حدس زد كه همانند طرحهاي جديد كه همگي داراي ابعاد بزرگ و كلان هستند، اين طرح نيز احتمالا در پي يكپارچه كردن اين مراكز براي پيريزي يك مركز ملي در مديريت اين عرصه است.
واقعيت اين است كه با توجه به تجربه گرانسنگ دنياي پيشرفته در سرمايهگذاري در حوزه فناوری ارتباطات و اطلاعات، هر آنچه بتواند اين سرمايهگذاري را سرعت و شدت بخشد و بر عمق تاثير اين فناوري در برنامهريزيها و بودجهبنديهاي كشور بيفزايد و نگاه مديران درجه اول را به جايگاه برتر اين فناوري براي توسعه معطوف کند، بيترديد مثبت و مطلوب است.
البته در سالهاي گذشته نيز گهگاه وجود مراكز موازي در مديريت اين حوزه در كشورمان مورد انتقاد كارشناسان و رسانهها قرار ميگرفت، اكنون نيز لزوم يكپارچهسازي در ديدگاه كلان حاكم بر كشور، امري ضروري و لازم خواهد بود. اما نكته مهمي كه ديدگاه كارشناسان در باره اين طرح مبهم را مبهمتر ميكند، توجه به اين واقعيت است كه در شرايط فعلي، شاهد نوعي ركود در صنعت و بازار اين حوزه هستيم و بخشهاي مختلف همچنان در انتظار پيدايش گرمي و رونق بهسر ميبرند و اين وضعيت، برخي فعالان و شركتها را در خطر و تهديد قرار داده است.
معلوم نيست (و شايد مهم هم نيست) كه خاستگاه اين طرح كجاست: رقابتهاي مديريتي، تلاش براي كسب توان و نفوذ بيشتر براي طراحي و اجراي برنامههاي مورد نظر، يا الزامات اجرايي و ضرورت حذف موانع و مشكلات موجود در مسير پيشرفت برنامهها. هرچه هست بايد پذيرفت كه فعلا مسئله اين حوزه، صرفا تعدد مراكز دستاندركار نيست، چه، اگر اين مراكز بتوانند هر كدام سهمي در رونق بخشيدن به بازار و صنعت ايفا كنند، به تعامل مثبت با اجزاي گوناگون اين صنعت بپردازند و سرمايه كشور را بهسمت بخشهاي مستعد هدايت كنند، چه نيازي به حذفشدنشان؟
مسئله اين حوزه، اكنون، بازگرداندن رونق و فعاليت به اين عرصه و حذف يا كمرنگ كردن عوامل منفي تحرك و رونق اين صنعت است، چراكه بخشهايي از صنعت ما اكنون در لبه مرزي مرگ و زندگي بهسر ميبرند.
منطقي است بيش از آنكه به فكر يكپارچه كردن اين اندامهاي مديريتي باشيم، در انديشه فعال كردن اين اندامها باشيم.
|
