شرق - على محمد آقازمانى - اتحاديه بين المللى ارتباطات راه دور (www.itu.int/home/)، اخيراً در گزارشى در آستانه پايان سال ۲۰۰۵ ميلادى، با برشمردن آمارى از وضعيت فناورى اطلاعات و ارتباطات در نقاط مختلف جهان، مطالبى به غير از واقعيت را در مورد فضاى رسانه ديجيتالى كشور منتشر كرده است. به گزارش خبرگزارى فارس، اتحاديه بين المللى ارتباطات وضعيت استفاده از اينترنت در ايران را بسيار نامطلوب ارزيابى كرد و اعلام كرد: ايران چه از نظر كمى و چه از نظر كيفى يكى از عقب مانده ترين كشورهاى خاورميانه و شمال آفريقا در استفاده از شبكه اينترنت است.

اتحاديه بين المللى ارتباطات وضعيت شبكه اينترنت ايران از نظر كمى را نيز اسفبار ارزيابى كرده است و جمهورى اسلامى ايران را از نظر استفاده از اين شبكه در ميان ۱۹ كشور خاورميانه و شمال آفريقا در رتبه ۱۹ قرار داده است. در اين گزارش، با بيان ضريب نفوذ اينترنت در اكثر كشورهاى جهان، تعداد كاربران اينترنتى در ايران ۷۹ نفر در هر ۱۰ هزار نفر اعلام شده و اين رقم براى تركيه، عربستان و سوريه نيز به ترتيب ۱۴۱۳ ، ۶۳۷ و ۴۳۹ نفر اعلام شده است. با اين حساب، براساس جمعيت ۶۵ ميليون نفرى ايران،
شمار كاربران اينترنت در ايران حدود ۵۱۵ هزار نفر برآورد مى شود كه به نظر دور از واقعيت است.

براساس آخرين اظهارات دكتر سليمانى وزير ارتباطات كشور در اوايل نيمه دوم سال جارى كه طى گزارش «سال ،۸۴ سال اميدهاى ICT» منتشر شد، حدود ۶ ميليون و دويست هزار كاربر اينترنت در كشور از خدمات اين شبكه استفاده مى كنند كه انتظار مى رود تا پايان برنامه پنج ساله چهارم توسعه كشور، يعنى تا پايان سال ،۱۳۸۹ اين رقم به ۱۵ ميليون نفر برسد. امسال كه اولين سال برنامه پنج ساله توسعه چهارم كشور را پيش روى داريم، دولت، بيش از ۲۰ هزار ميليارد تومان اعتبار به گسترش طرح هاى مبتنى بر فناورى اطلاعات و ارتباطات اختصاص داده است كه خيلى بيشتر از رقمى است كه در ساير كشورها در حوزه آى تى هزينه مى شود. هم اينك براساس آمارهاى منتشر شده، بيش از ۷۴۷ شركت ارائه دهنده خدمات پائين دستى اينترنت (ISP) در كشور مجوز گرفته اند كه حداقل ۳۵ شركت از اين تعداد، دارنده مجوز رسمى ICP از شركت مخابرات ايران www.TCI.ir)) هستند.

از سوى ديگر، وجود ۵۶ هزار كيلومتر كابل كشى فيبر نورى در ايران و راه اندازى بيش از ۷۰ هزار سايت اينترنتى توسط اعتبارات شركت هاى داخلى براى Domain Registering، در كنار صدها هزار وبلاگ فارسى توليد شده بر روى سرويس دهنده هاى داخلى، فضاى جامعه اطلاعاتى (Information Society)در ايران زمين را در وضعيت حداقل مطلوبى قرار داده است. اگر چه كليات ساختار رفتار سازمانى دولت در مورد دنياى آى تى ايران، با كمبودها و محدوديت هاى ايدئولوژى، فنى و اجرايى، دست وپنجه نرم مى كند، اما برگزارى ۸ دوره الكامپ و اختصاص ميلياردها دلار براى گسترش امور مرتبط با تور جهان گستر در ايران در ۸ سال گذشته، نشان از پتانسيل بالقوه اى است. اين ظرفيت اگر درست هدايت شود، مى تواند سازمان فناورى در ايران را به استانداردهاى تعريف شده در چشم انداز بيست ساله كشور، رهنمون كند. بنابراين در كشورى كه ده ها هزار نفر متخصص آى تى در اختيار دارد و روزانه ميليون ها تومان صرف توسعه مخابرات راه دور و فراهم كردن زمينه هاى اتصال گسترده و پرسرعت و فراگير ايرانيان به سرزمين ديجيتال مى شود، ضريب نفوذ اينترنت در آن ۹/۷ در برابر هر هزار نفر نيست؛ بلكه ۷۹ در برابر هزار تصور مى شود كه خالى از واقعيت نيست. مشخص است كه با اين برآورد آمارى، جمهورى اسلامى در رتبه اى كه اين سازمان بين المللى مدعى آن شده است، نيست.

به هرحال توجه به دو نكته مهم قلمداد مى شود: اول اينكه با توجه به آن كه انتشار به دور از واقعيت گزارشات مربوط به وضعيت فناورى اطلاعات و ارتباطى در هر كشورى از سوى يك سازمان بين المللى شناخته شده، مى تواند تبعات منفى به همراه داشته باشد و اين وضعيت بر درك و ميزان شناخت سرمايه گذاران، مراكز تحقيقاتى و افكار عمومى دنياى مترقى بر ساختار جامعه اطلاعاتى ايران تاثيرگذار است. بنابراين به روابط عمومى و امور بين المللى وزارت فناورى اطلاعات و ارتباطات ايران توصيه مى كنيم، براى جلوگيرى از فرآيند تقويت فضاى مسموم عليه جامعه اطلاعاتى ايران با وجود انتشار چنين گزارشات مغرضانه اى، رسماً مراتب اعتراض كشور را با انتشار اسناد موثق فراهم كنند.

در ضمن تقويت ساختارهاى آى تى دستگاه هاى دولتى، ارتقاى سهم اطلاع رسانى بين المللى آى تى مدار مراكز دولتى كشور و همچنين، ارتقاى ضريب نفوذ حرفه اى اطلاع رسانى و ارتباطى دستگاه هاى دولتى به مخاطبان سازمانى خود در اقصى نقاط جهان و توجه به روابط عمومى الكترونيك از جمله مسائلى است كه بايد در دنياى نابرابر اطلاعاتى امروز مورد توجه قرار داد. اميدواريم عدم واكنش بهينه به نشر بيانيه هاى خلاف واقع عليه ساختار فناورى اطلاعات در ايران، باعث به وجود آمدن اين طرز فكر در افكار عمومى جهان و رسانه هاى گروهى نشود كه وضعيت آى تى در ايران، در سطح افغانستان و كشور آفريقايى سودان است.